در تاریخ هر کشوری روزهایی وجود دارند که در آنها اتفاقات سیاسی با سرعت و شدتی باورنکردنی رخ می نمایند. انباشت سالیان پچ پچه ها و بغض ها و نقشه ها راهی به بیرون از زیرزمین ها و خانه ها و محیط های آموزش و کار پیدا می کنند. مردم به خیابان ها می آیند، همدیگر را می یابند، نظراتشان را به بحث می گذارند و واقعه پشت واقعه پدید می آید. پاسخ نيافتن مطالبات مردم، اولين شريان حياتی تداوم اين جنبش است و اين جنبش از هر فرصت ممکن بهرهبرداری میکند تا خود را به منصه ظهور بگذارد و اراده ملی را برای تغيير نشان دهد. اين جنبش، جنبش زندهای است زيرا مطالباتی که در پی تحقق آن است همچنان بر زمين مانده است؛ يعنی بخش بزرگی از اين مطالبات که مهمترين آنها حق دموکراتيک، حق آزادی و مشارکت مردم در عرصههای سياسی و اجتماعی و فرهنگی است، همچنان پاسخ داده نشده است و حکومت تلاش کرده که مطالبات مردم را پس از انتخابات همواره با سرنيزه و شکنجه و تجاوز پاسخ دهد. به رغم تمام تهديدها و بازداشتها و به رغم آن چه در بازداشتگاههايی چون کهريزک روی داد، مردم خواستند نشان دهند که به اين سادگی از ميدان به در نمیروند. حاکمیتی که سالهاست به نام دین هر گونه خواست و فریاد حق طلبانه را در گلو خفه کرده و به بدترین شیوه هایعنی زندان,شکنجه, و قتل و کشتار پاسخ داده است و به نظر میرسد دامنه این حرکت انقلابی که دراراده جوانان میهنمان تبلور یافته است با برخورداری از شعور و آگاهی وصف ناپذیر ملت عزیزمان ادامه یافته و به سر منزل مقصود, که همانا آزادی از بند نظام استبدادی,توتالیتر و دیکتاتوری دینی است خواهد رسید. طبقهای که امروز در بطن اين جنبش است و مطالبات خود را مصرانه پيگيری میکند، دارای سطح بالايی از آگاهی اجتماعی است. بخش بزرگی از جوانان که عناصر اصلی اين جنبش را تشکيل میدهند با نسل حاکم بر ايران يک انقطاع نسلی دارند و آنها را درک نمیکنند و الگوهای آنها را نمیپذيرند. مهمترین پیامی که این جنبش به نسل جوان ما داده و در سطح بین المللی نیز یاد آوری و تایید مجددی بر دیدگاه نظریه پردازان علوم اجتماعی و سیاسی میباشد این است که هیچ حکومتی تاب و توان ایستادگی در برابر اراده ملی و حرکت عظیم مردمی را ندارد حتی اگر آن حکومت خود را نماینده مستقیم خداوند در روی زمین قلمداد کند! دانشجوياني كه حتي ورود به صحنه امتحان رو با شعار مرگ بر ديكتاتور شروع كردند حالا باز هم درآستانه بازگشايي دانشگاه ها بر تابلوهاي دانشگاه عكسها و زندگينامه هاي شهيدان قيام سراسري مردم ايران را نصب كردند و يادشان رو گرامي دانستند. اين روزها حكايت دانشگاه و دانشجو داستان مظلوميت نسلي آرمان خواه است كه جزء تغيير وضع موجود و تحقق آزادي و دموكراسي بر هيچ چيز قسم نخورده. مزدوراني كه سناريوهاي تكراري و شكست خورده نوشتند و دانشجوياني كه از ادامه تحصيل بازماندند، داغ هايي ست بر جبين آنان كه سر سازش با زورگويان را ندارند و جفا را بر نمي تابند.دانشجوياني كه دفن شهدا و پادگاني ساختن دانشگاه را برنتافتند. با توجه به اینکه در آستانه بازگشایی دانشگاهها و مدارس هستیم,حکومت مطلقه فقیه دقیقاً بر سر دو راهی قرار گرفته است. یک راه نابودی تدریجی خودش است و یک راه هم امتیاز دادن به مردم، شنیدن صدای آنها و تعامل با مردم است. حكومت در آستانه بازگشایی دانشگاهها قرار دارد. با توجه به اینکه سه ماه از غائله گذشته و هنوز آشوبها نخوابیده است.حكومت اسلامی به جز این دو راه، هیچ راه سومی برای خودش باقی نگذاشته است.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر